Hit the road, Murphy (and don’t you come back!)

En we hebben weer veel om over te bloggen!

Gedichtendag was geweldig leuk, en mijn optredens gingen lang niet zo slecht als ik gevreesd had. Iemand kwam zelfs mijn naam vragen (al weet ik niet wat ie daarmee gaat aanvangen, maar soit). Zowel in de bibliotheek als in het werkhuys was een aandachtig publiek aanwezig, en vooral het biboptreden was heel apart en leuk.

De volgende avond gingen we naar het personeelsfeest van Frans, waar hij het Gouden Elegastje in ontvangst mocht nemen. Veel goud is er niet aan het beeldje te bespeuren, maar het gaat om de gedachte, toch?

En daarna konden we de mallemolen achter ons laten voor een weekje relaxen in een vakantiepark met subtropisch zwemparadijs, met Britt en Yoeri als gezelschap. Sinds onze reis naar Wales een tijdje terug, zijn we ervan overtuigd dat zij de beste reismaatjes zijn en dat we met z’n vieren nog heel wat tripjes zullen maken. Een beetje jammer dat de bubbelbaden net kapot waren toen wij er waren, maar voor de rest was alles in orde en hebben we veel waterpret gehad. En vooral veel genikst. Heerlijk.

Gisteren kregen we dan weer het geweldige nieuws dat we binnenkort toch in ‘ons’ appartement kunnen trekken! Na de les op de academie snel een fles bubbels gekraakt om te vieren. Nu onze auto nog fixen en ik ga geloven dat Murphy zijn kamp heeft opgebroken, op zoek naar een ander slachtoffer.

Tot de volgende!

 

Nip

Artistieke bezigheden & meer honing

Vanavond gaan we terug naar school. Het gaat dan wel om de kunstacademie, waar we onze verborgen talenten zullen loslaten op nietsvermoedende vellen papier, canvassen en hompen klei. Wie weet zijn we in staat iets te produceren dat plezierig is om naar te kijken. En we hebben er veel zin in!

Maar eerst nog wat foto’s uit La Douce France…

Woensdag vertrokken we na een ontbijt met alles erop en eraan naar het Musée National de Préhistoire in Les Eyzies de Tayac. Dat is één van de belangerijkste musea op het gebied van de prehistorie,  en zij hebben de grootste collectie van Frankrijk. Begrijpelijk, want de Périgord Noir is bekend vanwege de vele grotten, grotschilderingen en archeologische sites. De bekendste is natuurlijk Lascaux, waarvan ze nu al een tweede replica aan het maken zijn.

Rotswoning in Les Eyzies (foto © Nip)

In het museum hebben ze veel kunstvoorwerpen van de eerste moderne mens (Cro-Magnon),  maar ook een groot aantal werktuigen. In de eerste zaal gaat het voornamelijk over de manieren waarop de Neanderthalers en co hun steentjes in de gewenste vorm konden krijgen. Hakken, slijpen, splitsen, enfin…het was een kwestie van verschillende technieken onder de knie krijgen, een ambacht eigenlijk. Zeer boeiend, maar na de tiende uitstalkast vol minuscule steentjes had Frans het wel gezien en wilde hij vooral graag een sigaret. Gelukkig konden we even naar buiten voor we aan de tweede zaal begonnen.

(foto © Nip)

Daar ging het over het leven in de préhistorie. Jagen, vissen, kleding, wonen, begraven, symboliek, kunst…dat was (vonden wij) interessanter dan de steentjes beneden…

Ik moet als minpunt wel zeggen dat ik het museum een beetje nuffig vond. Alle uitleg bij de kasten is in het Frans, maar er staan rekken met uitlegfiches in het Engels (waarom ook niet in het Spaans en Nederlands?). Verder moet iedereen het dus zelf uitzoeken. De teksten lijken ook opgesteld te zijn door en voor paleontologen en archeologen, en niet voor de gemiddelde mens: vreselijk veel uitleg die vaak te gespecialiseerd is (lees: saai). Resultaat is dat je meer staat te lezen dan te kijken. Waarom geen audiogids? Dan kun je tenminste rustig rondkijken en saaie stukken overslaan. Maar goed, ze hebben een erg mooie collectie, dat moet gezegd.

(foto © Nip)

Daarna hebben we het dorpje St. Léon-sur-Vézère bezocht, één van de mooiste dorpjes van Frankrijk, zo verzekerde ons een bord aan de kant van de weg. En terecht, het leek een beetje op het land van Laaf in de Efteling. Kleine, schattige huisjes, luiken voor de ramen, klimplanten aan de gevel, kleine steegjes en was die hangt te drogen in de tuintjes. En er was een kasteel, maar een hoge muur benam ons het zicht.

(foto © Nip)

Daarna gingen we terug naar onze uitvalsbasis in Badefols-sur-Dordogne om wat te lezen in het zonnetje. Vakantie houden, dus.

Nip