Armageddon, the Sequel

Ik las vanmorgen in de krant (van eergisteren) dat we nog 7 jaar hebben om de planeet te redden. Volgens de Britse professor Bill McGuire zijn we één graad Celsius verwijderd van de ondergang. Als het tegen 2015 niet op orde is, kunnen we het wel schudden. Het doemscenario dat dan op ons ligt te wachten is spectaculair: overstromingen, gigantische onblusbare branden, hongersnood, droogte, stormen en orkanen, oorlog (onder andere over water), enzovoort. Geen pretje. (bron: Het Laatste Nieuws, de ideale rampenkrant)

Waarschijnlijk zijn er veel mensen die denken ‘de één zegt dit, de ander zegt dat, wat is het nu?’ en vervolgens zichzelf sussen met een ‘het zal zo’n vaart wel niet lopen’. Ik denk alleen maar: ‘Als er al zo’n probleem wordt gemaakt van de dingen op orde te brengen in zo’n minilandje als België en afspraken te maken met twee partijen, wat moet dat dan op wereldschaal worden met honderden partijen?’. Goed mogelijk dat de Derde Wereldoorlog erover zal gaan dat niemand het daarover eens is.

Ik vermoed dus dat het (in kosmische tijd) niet lang meer zal duren. De zwanenzang van de wereld. Hoe kunnen we toch zo dom omspringen met iets dat zo kostbaar voor ons is? Misschien omdat de wereld voor ons zo vanzelfsprekend is. Ze is er ‘altijd al geweest’ (naar ons gevoel). Wij worden erop gezet en eraf gehaald, maar de wereld zelf is de constante. Het is bekend dat dit gevoel van vanzelfsprekendheid een relatie kan nekken. Je wil je gewaardeerd voelen door je partner, je wil niet dat hij/zij niet lijkt te beseffen dat het bijzonder is dat jij bij hem/haar bent. Dat is onze fout (treehuggers en greenpeacers en dergelijke buiten beschouwing gelaten, uiteraard), denk ik. En nu is het te laat.

Misschien behoorlijk fatalistisch van mij, maar ik vind het toch realistischer dan te denken dat alles wel op zijn pootjes terecht komt. Het echte leven is geen spannende Amerikaanse rampenfilm waar één of andere op Bruce Willis lijkende held ziczelf opoffert om de gehele wereld en mensheid op het nippertje te redden van het afschuwelijke onheil.

Over Amerikaanse rampenfilms met Bruce Willis gesproken: rond 13 april 2036 zou er mogelijk een meteoriet inslaan op de aarde. Welliswaar is het ding niet zo groot als die ene die de dino’s van de aarbol veegde, maar ze zou groot genoeg zijn om een stevige tsunami te veroorzaken of een complete stad te vernietigen (maar ook wetenschappers vergissen zich wel eens). Het steentje met de naam 99942 Apophis zou in 2029 al eens langs de aarde scheren. Mensen die zich geroepen voelen de held uit te hangen, hebben nog tijd genoeg om zich te bekwamen in het werken op een boorplatform. Tegen die tijd ben ik 50 en als ik dan nog niet verdronken ben wegens het stijgen van de zeespiegel of gestorven aan de droogte en honger, zal ik uw avonturen met veel enthousiasme volgen op de teevee.

Tot zover het doemdenken vandaag.

Nip