Artistieke bezigheden & meer honing

Vanavond gaan we terug naar school. Het gaat dan wel om de kunstacademie, waar we onze verborgen talenten zullen loslaten op nietsvermoedende vellen papier, canvassen en hompen klei. Wie weet zijn we in staat iets te produceren dat plezierig is om naar te kijken. En we hebben er veel zin in!

Maar eerst nog wat foto’s uit La Douce France…

Woensdag vertrokken we na een ontbijt met alles erop en eraan naar het Musée National de Préhistoire in Les Eyzies de Tayac. Dat is één van de belangerijkste musea op het gebied van de prehistorie,  en zij hebben de grootste collectie van Frankrijk. Begrijpelijk, want de Périgord Noir is bekend vanwege de vele grotten, grotschilderingen en archeologische sites. De bekendste is natuurlijk Lascaux, waarvan ze nu al een tweede replica aan het maken zijn.

Rotswoning in Les Eyzies (foto © Nip)

In het museum hebben ze veel kunstvoorwerpen van de eerste moderne mens (Cro-Magnon),  maar ook een groot aantal werktuigen. In de eerste zaal gaat het voornamelijk over de manieren waarop de Neanderthalers en co hun steentjes in de gewenste vorm konden krijgen. Hakken, slijpen, splitsen, enfin…het was een kwestie van verschillende technieken onder de knie krijgen, een ambacht eigenlijk. Zeer boeiend, maar na de tiende uitstalkast vol minuscule steentjes had Frans het wel gezien en wilde hij vooral graag een sigaret. Gelukkig konden we even naar buiten voor we aan de tweede zaal begonnen.

(foto © Nip)

Daar ging het over het leven in de préhistorie. Jagen, vissen, kleding, wonen, begraven, symboliek, kunst…dat was (vonden wij) interessanter dan de steentjes beneden…

Ik moet als minpunt wel zeggen dat ik het museum een beetje nuffig vond. Alle uitleg bij de kasten is in het Frans, maar er staan rekken met uitlegfiches in het Engels (waarom ook niet in het Spaans en Nederlands?). Verder moet iedereen het dus zelf uitzoeken. De teksten lijken ook opgesteld te zijn door en voor paleontologen en archeologen, en niet voor de gemiddelde mens: vreselijk veel uitleg die vaak te gespecialiseerd is (lees: saai). Resultaat is dat je meer staat te lezen dan te kijken. Waarom geen audiogids? Dan kun je tenminste rustig rondkijken en saaie stukken overslaan. Maar goed, ze hebben een erg mooie collectie, dat moet gezegd.

(foto © Nip)

Daarna hebben we het dorpje St. Léon-sur-Vézère bezocht, één van de mooiste dorpjes van Frankrijk, zo verzekerde ons een bord aan de kant van de weg. En terecht, het leek een beetje op het land van Laaf in de Efteling. Kleine, schattige huisjes, luiken voor de ramen, klimplanten aan de gevel, kleine steegjes en was die hangt te drogen in de tuintjes. En er was een kasteel, maar een hoge muur benam ons het zicht.

(foto © Nip)

Daarna gingen we terug naar onze uitvalsbasis in Badefols-sur-Dordogne om wat te lezen in het zonnetje. Vakantie houden, dus.

Nip

Honingmaand (of toch een honingweekje)

Weer even niets gepost wegens drukke bezigheden, zoals daar zijn: verjaardag van mijn mama, het overvallen van Ikea, het bezoeken van de cultuurmarkt en van de laatste terrasjes genieten met vrienden.

Weer veel foto’s te verwerken dus, maar eerst by popular demand van Britt: vakantiefoto’s & verslag(je)! Vandaag: heenreis & aankomst. (maandag & dinsdag)

Om te beginnen waren we die zondag na het trouwfeest veel te moe en teveel bezig met het lezen van kaartjes en uitpakken van allerlei exotische dingen, zodat het inpakken van de koffer werd uitgesteld. De maandag daarop kwamen we er dan achter dat het geleende gps-systeem meer info nodig had dan ‘Naar Chris en Theo in de Périgord, TomTom!’ en dat we dus niet over de gewenste info beschikten…Wat mailen en bellen, en ondertussen wat dingen in een koffer gooien, en iets na de middag stond de vlindermobiel klaar om te vertrekken. Ondertussen viel de beslissing dat we de reis in twee keer zouden afleggen en dat we in Orléans wel een hotel zouden vinden.

Foto © Nip

We zijn de TomTom eeuwig dankbaar voor de bijstand tijdens het trotseren van de Parijse périferique: wat een onoverzichtelijke warboel! En mensen in Parijs begrijpen duidelijk niet waarom een auto richtingaanwijzers nodig heeft…Voor de rest verliep het reizen goed, en zijn we onvoorwaardelijke fans geworden van de Total tankstations en de bijbehorende koffie-automaten (wegens de vanillekoffie (Frans) en de capuccino met hazelnootsmaak (ik)).

Foto © Nip

Rond Orléans bleek het te wemelen van hotels en motels en het was dan ook niet moeilijk om een degelijke kamer te bemachtigen in het Kyriadhotel. Na een douche en ontbijt konden we de volgende dag fris de baan terug op, om rond een uurtje of vier aan te komen in Badefols-sur-Dordogne.

Foto © Nip

Na het begroeten en even uitrusten, konden we de buurt even verkennen. Het huis van Chris en Theo ligt dichtbij de rivier, en er zijn ook een camping en een hotel in Badefols, maar verder is het een rustig dorpje, zonder toeristische toestanden.

Foto © Nip

Om ons te verwelkomen maakte Chris een salade met allerlei streekproducten en een Qoc au vin: (Chris, je moet me nog eens weten te zeggen wat het allemaal weer precies was, want de juiste benamingen ben ik alweer vergeten )

Foto © Nip

Zo, de rest is voor morgen!

Nip

Wittebroodsdag #6

Wie dacht dat de vorige twee reisverslagjes die hier verschenen van mij waren, heeft het mis. Ik liet het bloggen deze week over aan mijn Vlinderman. Maar vanavond moet ik van hem zelf bloggen…

Tja, het is de laatste avond hier. Chris heeft voor Frans de beloofde witloof gemaakt, en omdat Theo en ik daar geen fan van zijn, kregen wij een versie met voetselder. Theo en ik zijn ervan overtuigd dat onze schotel de betere was, maar het witlooffront houdt stand.

Verder hebben we vanmorgen hier in de tuin van de zon genoten. Mijn boek is nu ook uit: perfect, zo’n boek dat uit is op de laatste vakantiedag! Als ontbijt kregen we echte croissantjes, wat ik erg graag eet. Na de middag hebben we nog wat uitstapjes gedaan in de buurt: Trémolat en Limeuil (wéér één van die mooiste dorpjes!). In Limeuil komen de Dordogne en de Vézère samen, en het dorpje is tegen een bergwand gebouwd (wat hier vaak zo is). Het resultaat is een prachtig zicht op de vallei en de twee rivieren. 

Daarna zijn we hier nog even bij de rivier gaan zitten. Ondertussen is onze koffer ingepakt, klaar voor de reis naar huis, die we in twee keer zullen afleggen. We slapen morgen dan weer in Orleans, denk ik.

Als we terug thuis zijn, volgt hier wel een ander verslag van de reis, met foto’s (en helemaal door mij geschreven…).

Liefs,

Nip

Wittebroodsdagen #4

Een heerlijke kaas- en wijnavond later weten we niet goed meer wat vandaag allemaal op het menu heeft gestaan, behalve natuurlijk kaas en wijn. We trachten het daarom bij benadering hier achter te laten, vermits we later nog uitgebreid mét fotomateriaal ons huwelijksreisverslag zullen brengen, Frans op zijn blog, ik op de mijne. 

We hebben vandaag ons eerste ‘chateau’ afgewerkt, een rennaissancekasteel op de fundamenten van een Middeleeuwse burcht. Al van toen we aan kwamen rijden, zagen we het de omgeving tot kilometers ver beheersen, dus die eerste indruk deed ons gelijk de regen vergeten, die ons in een druppelwaas wilde onderdompelen. Biron was met andere woorden gewéldig.

Onze volgende halte was dan Monpazier, een Bastidedorpje, pittoresk en wéér één van de mooiste van Frankrijk (als we even verder nadenken, dan vragen we ons gelijk af hoevéél er eigenlijk van die Frankrijks mooiste zouden bestaan). Soit, het was daar een heerlijke kaas- en hespstokbroodtoestand (kijk, het geheugen komt terug).

’s Namiddags zagen we dan blijkbaar per toeval ook nog de eerste (denken we toch) gouden medaille voor België binnengerijfd worden met Kim Gevaert als apotheosespurtbom (of hebben we er nu vier?) en dat lieten we luidkeels blijken in het lokale hotelbartje.

’s Avonds hebben we vanuit Bergerac dan nog een wijnroute bezichtigd via Monbaziac, waar weelderige rijen wijnranken zich aan het opmaken waren voor een stevige septembermaand om ons over enkele jaren nog wat heerlijke wijn te laten opleveren, om te besluiten met dus die kaas- en wijnavond. 

Iemand nog vragen? Nog even geduld, de huisprijzen liggen hier te hoog voor ons budget en zoveel werk valt er hier nu ook weer niet te versieren, dus we komen nog wel naar huis terug…

Frans V. & Nip