Hit the road, Murphy (and don’t you come back!)

En we hebben weer veel om over te bloggen!

Gedichtendag was geweldig leuk, en mijn optredens gingen lang niet zo slecht als ik gevreesd had. Iemand kwam zelfs mijn naam vragen (al weet ik niet wat ie daarmee gaat aanvangen, maar soit). Zowel in de bibliotheek als in het werkhuys was een aandachtig publiek aanwezig, en vooral het biboptreden was heel apart en leuk.

De volgende avond gingen we naar het personeelsfeest van Frans, waar hij het Gouden Elegastje in ontvangst mocht nemen. Veel goud is er niet aan het beeldje te bespeuren, maar het gaat om de gedachte, toch?

En daarna konden we de mallemolen achter ons laten voor een weekje relaxen in een vakantiepark met subtropisch zwemparadijs, met Britt en Yoeri als gezelschap. Sinds onze reis naar Wales een tijdje terug, zijn we ervan overtuigd dat zij de beste reismaatjes zijn en dat we met z’n vieren nog heel wat tripjes zullen maken. Een beetje jammer dat de bubbelbaden net kapot waren toen wij er waren, maar voor de rest was alles in orde en hebben we veel waterpret gehad. En vooral veel genikst. Heerlijk.

Gisteren kregen we dan weer het geweldige nieuws dat we binnenkort toch in ‘ons’ appartement kunnen trekken! Na de les op de academie snel een fles bubbels gekraakt om te vieren. Nu onze auto nog fixen en ik ga geloven dat Murphy zijn kamp heeft opgebroken, op zoek naar een ander slachtoffer.

Tot de volgende!

 

Nip

Gedichtendag – Ed

Geen goed begin van mijn blogjaar: een maand lang niets posten…

Tja, druk en zo…verder wel veel zaken om over te bloggen, maar het kwam er maar niet van. Obama, Dendermonde, Gaza,…er is elders genoeg over te vinden, wat doet mijn mening er eigenlijk nog toe?

Hoe dan ook: vandaag is het gedichtendag en ik zal maar liefst twee keer optreden. Dat ligt al boven mijn jaarlijks gemiddelde, dus als je er vandaag niet bij bent, zou het wel eens kunnen dat de eerstvolgende keer over een dikke twee jaar plaatsvindt. Dat hangt van vanavond af.

Soit, aangezien het gedichtendag is, laat ik mijn laatste gedicht op jullie los. Al een tijdje geleden geschreven, naar aanleiding van het overlijden van Ed Klein Goldewijk, maar door omstandigheden nog niet eerder op mijn blog geraakt.

Ed

wat onze prelude leek
van zoeken, tasten
elkaar zo gelijk
gestemd vinden

bleek jouw coda

maar vinden doe ik
jou nog steeds

in beeld
en woord

al had ik liever
een da capo
zonder fine
gehoord

 

Nip