Murphy en Chocolade

Buiten onze vreemde verhuissituatie (we kunnen pas in april in ons nieuw appartement, maar we moeten er hier wel eind december uit), hebben we nu ook autopech. Gisteren heeft iemand geprobeerd onze auto te stelen, maar die was blijkbaar beveiligd tegen diefstal. Alleen wisten wij ook niet hoe het ding daarna weer aan de praat te krijgen. Dan maar met de bus naar huis, en vandaag rijdt Jurgen met Kurt en vlindermobiel op sleeptouw het halve land af om het in orde te krijgen.

 Woensdag doe ik mee aan een examen van de stad Antwerpen. Het gaat om de functie van bibliotheekassistente. Als ik geslaagd ben, moet ik nog eens een proef afleggen in februari. Ben ik daar ook door, dan kom ik op een wervingsreservelijst gezet die 3 jaar geldig is. Ik ben zowiezo van plan volgend jaar nog een master te halen, maar ik wilde eens meedoen om te proberen en iets achter de hand te hebben (moest ik geslaagd zijn).  We zullen dus wel zien wat het wordt. Geen man overboord als ik er niet door ben, dus stress heb ik niet echt.

Afgelopen donderdag was het weer een geslaagde Muzevalavond, met Sabine Luypaert op het podium en een aandachtig publiek in de zaal. Hopen dat we ook wat publiek naar het filmforum krijgen woensdag, met ‘The hitchhiker’s guide to the Galaxy’ op het programma.

Ook nog goed nieuws voor de chocoholics in Antwerpen: op weg naar de Muzeval viel mijn oog op Quetzal, de eerste chocoladebar in onze stad (denk ik). In Gent was er al één, maar dat was – zelfs voor chocoverslaafde Nip – een tikkeltje te ver. Ook voor mij is alles buiten Antwerpen buitenland. Enfin, bleek dat Frans daar al van wist en dat de madam die dat spel runt nog een ex-collega van hem was. Hij had er zelfs een kaartje van! Dat vind ik eigenlijk niet kunnen, weten dat er een chocoladebar in de buurt is en mij niet onmiddellijk op de hoogte brengen!

Wij dus naar binnen, waar bleek dat de ex-collega niet aanwezig was. Maar het noemen van haar naam opende meteen allerlei zoete deuren, want we kregen een gedetailleerde uitleg en een stukje brownie. Die overheerlijk was, en ik kan het weten.

Daar gaan ze mij nog veel zien – en Britt, de volgende keer dat we de stad in trekken een tussenstopje in Quetzal?

 

Nip

Pfffff

Het ziet er naar uit dat onze eerste voorzichtige kijk op 2009 vertroebeld wordt door onzekerheid…

Dat gaan we nu dus even bekijken en bespreken, en waar kunnen we zoiets anders doen dan in het Zeezicht?

Voor nieuws moet je dus niet hier zijn vandaag, maar je kan eens proberen op het Kooklabo (link vind je ergens rechts), daar staan verse Griekse gerechten. Door Britt en mij gemaakt (vooral door Britt) en door ons allen goedgekeurd. Het was een leuk weekend, met Britt en Yoeri – maar door het nieuws over Ed niet eerder op de blog geraakt.

Enfin, smakelijk dus, en tot later!

Nip

Vrij gezellig

Met een beetje vertraging: het verslag van de vrijgezellenavond!

Gisteren was het dus mijn vrijgezellenavond! Rond een uur of vijf kwam een delegatie mij ophalen. Ik kreeg een soort ketting aan waar twee badeendjes aanhingen (een bruid en een bruidegom) en een aantal envelopjes met nummertjes. Ook kreeg ik een grote dobbelsteen.

We trokken naar de stad, waar ik moest dobbelen om een café te kiezen. Alle aanwezigen linkten een nummer aan een café. Het werd de muze. Dan moest ik dobbelen voor een drankje. Eerst werd het aarbeienmix (de keuze van Marie) en daarna Vodka (of is het Wodka?) (Hannah). Dat was wat minder, want dat vond bijna niemand echt lekker (sorry, Hannah!). Ondertussen moest ik dobbelen en het envelopje openmaken dat erbij pastte.

Daar zat een vraag in van één van de meisjes die ik moest beantwoorden. De eerste vraag/opdracht was van Lilith: schrijf een liefdesgedichtje voor Kurt (Frans dus), bel hem op en draag het voor. Als de vraag/opdracht juist was beantwoord/uitgevoerd kreeg ik een puzzelstukje. Ik zag een stukje arm…hmm.

Daarna trokken we richting restaurant Wok en Tandoor, waar we a volonté mochten wokken en Indische gerechten mochten eten. Het was erg lekker en gezellig. Een paar vragen verder zag ik al een arm, een hand en een stukje been…

Toen kwam de vraag van Joke: wat heeft Kurt ooit gedaan om niet te moeten gaan werken? Die had ik fout (ik gokte op ‘5 pakjes sigaretten achter elkaar opgerookt’ omdat dat het enige was dat me bekend voorkwam, maar dat was om onder de legerdienst uit te geraken; hij heeft blijkbaar ooit bijna zijn pols verbrijzeld met een rol aluminiumfolie – de verdikking zie je nog). Toen moest Joke iets verzinnen dat ik moest doen om toch mijn puzzelstukje te verdienen. Dat werd een tequilashot (compleet met zout en citroen). Normaal zijn dat zo van die kleine glaasjes, maar in de Wok en Tandoor krijg je dus direct een dubbele dosis. Ik heb het dus in twee keer leeggedronken (het moest eigenlijk ad fundum, maar kom).

Toen alle vragen beantwoord waren, lag er dus een grote foto van Kurt op tafel. Met als enige bedekking een vlindertje. Ik vraag me nog altijd af hoe Britt hem zo ver heeft gekregen.

Een deel van de groep vertrok dan richting huis, en de achterblijvers trokken nog naar de Dageraadplaats (onderweg kwamen we trouwens Kurt en Yoeri tegen – die waren naar de film geweest), waar we een heerlijke Mojito voorgeschoteld kregen (meer info daarover volgt op het kooklabo). De mannen gingen ergens biljarten, en wij trokken een reeks bizarre foto’s…

Rond half 4 (gok ik) lagen we in ons bed. Marie en Els bleven bij ons logeren, Yoeri speelde Bob voor Britt, dus die gingen nog richting Bergen op Zoom. En ondertussen is het haar beurt om te Boppen, want Yoeri is op stap met Kurt op zijn vrijgezellenavond…

Bedankt Britt, voor de organisatie!

En bedankt, Niniane, Els, Marie, Joke, Silvie, Hannah, Lilith en An, dat jullie er bij waren en er een leuke avond van gemaakt hebben!

Fashion Rox @ New Look

Gisteren waren Britt en ik dus op het Fashion Rox Event in de New Look. Eergisteren kwam ik er door te googelen achter dat Fashion Rox dus een tv-programma is van TMF. Daaruit concludeerde ik dat er waarschijnlijk een hoop camera’s zouden zijn, bovenop de troepen aanwezige fashionista’s.

De zenuwen voor dat event werden gelukkig teniet gedaan door het feit dat ik eerst mijn trouwjurk moest gaan ophalen. Nog eens gepast (zit nog steeds als gegoten) en ik mocht hem meenemen!

Daarna dus richting Meir. Mijn fashionistagehalte lag ver onder nul, ik had een gewone blauwe jeans met zwarte top en laarzen aan. Geen make-up en haar in een staartje. Ik was dus gewoon mezelf. Britt had nog een tweede trendy jeans bij en een tweede paar ballerina’s, maar uiteindelijk bleef zij ook bij ‘gewone jeans’ en gemakkelijke sandaaltjes. Toen we aankwamen stonden er behalve een grote groep meisjes ook cameramannen, fotografen en journalistes. Er lage een roze loper uit en we kregen felroze polsbandjes. Rond ons liep de meerderheid van de dames in de laatste mode rond, inclusief hoge hakken. Ik heb niet veel jeansbroeken gezien, wel veel rokken en jurkjes. Ik heb me ook nergens zo slecht op mijn plaats gevoeld.

Maar we besloten ons te amuseren. Eenmaal binnen doken we met gekregen cola light en kledingbon (we kregen een bon van 70 euro) de kelder in. In de daar gelegen schoenenafdeling was het nog lekker rustig. Ik had mij voorgenomen alle camera’s en fotografen te vermijden, maar dat is moeilijk als je net je voet in een schoen aan het wringen bent. En die cameraman zoomt natuurlijk in op die lelijke scheve tenen van mij. Ik zei nog tegen hem dat hij dat niet moest doen, maar ja… Dus nu is het hopen dat de close-up van mijn blote voeten gesneuveld is op de montagetafel. De schoenen die ik aan het passen was, heb ik trouwens wel meegenomen.

Daarna heb ik microfoons, camera’s en fotografen gemeden als de pest. Terwijl Britt haar haar liet opsteken, werd ik aangeklampt door een dame voor een paar vraagjes. Ik zag geen camera, dus had ik geen bezwaar. Ze vroeg mij eerst of ik wist wie de sponsor van dit event was. Dankzij de google-sessie kon ik triomfantelijk aantwoorden (Tampax!). Daarna vroeg ze of ik wist dat dit voor een TMF-programma was en wat ik ervan vond. Mja, ik kan op zo’n moment niet gewoon zeggen dat ik het helemaal geweldig vind als het niet zo is, dus zei ik dat het leuk was, maar toch niet echt mijn ding. Ondertussen was Britt veranderd in een promqueen (qua kapsel dan toch) en zei ze: “Nu is het jouw beurt, hé”. Voor ik het wist zat ik in de kapperstoel en mompelde de kapster wat zeurderig dat mijn haar maar op één lengte geknipt was. Maar 4 elastiekjes en 27 haarspeldjes later zag ik eruit als het perfecte voorbeeld van hoe ik er niet wil uitzien op 16 augustus:

Ondertussen was ik Britt kwijtgeraakt, en een kleine zoektocht later krijg ik telefoon: Britt was tegen een franstalige styliste aangebotst, en stond in een pashokje, terwijl de styliste de ene outfit na de andere binnengooide. Toen ik arriveerde, kwam ze net aanzetten met een stuk of vier paar killerheels. Het genre ‘hier kan je iemand de hersens mee inslaan’. Ontelbare pasbeurten later, liet de styliste Britt met rust en was de laatste een paar stilleto’s (onder andere) rijker.

Na nog wat rondwandelen nog een grijs vestje voor mij gevonden (ik hou nu eenmaal van basics) en even overwogen ons op te laten maken. Maar de wachtrij was lang, en het was ondertussen 21u. Een paar uur later moet je alles weer van je gezicht boenen, dus wat heb je daar dan aan? Bovendien moest Britt nog helemaal naar Bergen op Zoom rijden, dus we besloten te vertrekken.

Ondertussen kun je op de site van Fashion Rox al foto’s bekijken. Ik heb ze bekeken, en ik sta er nergens op (hoera!), dus je hoeft niet te zoeken… Het programma (waar je dus misschien een close-up van mijn tenen kunt opvangen) wordt in totaal vier keer uitgezonden. De data vind je ook op de site, moest je interesse hebben – ik raad het niet aan. Naar het schijnt stond het ook in de krant, maar dat heb ik nog niet gezien.

Verder was het vandaag de laatste werkdag van Frans! Vanaf nu kunnen we ons heelder dagen samen bezighouden met het aftellen naar de trouwdag. We hadden net een afspraak met de fotograaf, en dat komt helemaal in orde!

Alweer een stapje dichterbij…

Nip

PS.: wij zijn een muzieklijst aan het samenstellen. Alle tips zijn welkom, dus laat ons in een reactie weten wat jullie favoriete dans- en feestliedjes zijn, zodat we er een leuk feest van kunnen maken…

Bruidsjurken en Fashionista’s

Dé dag, 16 augustus, komt met rasse schreden dichterbij. Ondertussen verkeer ik – om mijn zenuwen te baas te blijven – in een soort van ontkenningsfase. Ik mag er niet te lang bij stilstaan dat het al zo dichtbij is. Want dan gieren de zenuwen door mijn lijf. Morgen moet ik trouwens mijn jurk gaan halen. Dan mag ik hem dus nog eens aan (en maar hopen dat ie plots niet te strak zit…). Er moeten nog een boel kleine dingetjes geregeld worden, en zoveel tijd hebben we niet meer. Maar het komt allemaal wel goed…

Het feesten is dus nog niet afgelopen, want vóór het Grote Feest, hebben we ook nog een vrijgezellenfeest tegoed. Ik vraag me af wat dat gaat worden. U krijgt natuurlijk het verslag als eerste hier te lezen.

De laatste weken draait bijna alles rond die trouwdag. Pas daarna kunnen we ons weer toeleggen op andere dingen. Heel vreemd, dat gevoel. Alsof er geen plaats meer is in je hoofd. Als mensen me vragen hoe het gaat, begin ik over de trouwvoorbereidingen. De vakantie die we gepland hebben na de trouw, zal nodig zijn. Even ons hoofd leegmaken.

Ondertussen heeft Britt voor een geweldige zenuwbliksemafleider gezorgd: ze heeft een prijs gewonnen. Een duoticket voor het Fashion Rox Event. Dat is morgenavond met als locatie de winkel New Look op de Meir. Mode, visagisten en kappers. En wij, dus. In mijn geval een niet zo voor de hand liggende combi, maar we lachen graag, dus we gaan er naartoe. Alleen is de grote vraag: wat trek je aan naar zo’n fashionista-habitat als je zelf geen fashionista bent? Ik heb geen torenhoge hakken (kan en mag ik niet op lopen met die scheve tenen van me), dure zonnebrillen of tassen van een bekend merk. Nu ik erover nadenk, ik heb een tasje van New Look. Kan niet slecht zijn. Enfin, donderdag krijgt u een verslag van mijn fashion-avondje…

Nina