Hit the road, Murphy (and don’t you come back!)

En we hebben weer veel om over te bloggen!

Gedichtendag was geweldig leuk, en mijn optredens gingen lang niet zo slecht als ik gevreesd had. Iemand kwam zelfs mijn naam vragen (al weet ik niet wat ie daarmee gaat aanvangen, maar soit). Zowel in de bibliotheek als in het werkhuys was een aandachtig publiek aanwezig, en vooral het biboptreden was heel apart en leuk.

De volgende avond gingen we naar het personeelsfeest van Frans, waar hij het Gouden Elegastje in ontvangst mocht nemen. Veel goud is er niet aan het beeldje te bespeuren, maar het gaat om de gedachte, toch?

En daarna konden we de mallemolen achter ons laten voor een weekje relaxen in een vakantiepark met subtropisch zwemparadijs, met Britt en Yoeri als gezelschap. Sinds onze reis naar Wales een tijdje terug, zijn we ervan overtuigd dat zij de beste reismaatjes zijn en dat we met z’n vieren nog heel wat tripjes zullen maken. Een beetje jammer dat de bubbelbaden net kapot waren toen wij er waren, maar voor de rest was alles in orde en hebben we veel waterpret gehad. En vooral veel genikst. Heerlijk.

Gisteren kregen we dan weer het geweldige nieuws dat we binnenkort toch in ‘ons’ appartement kunnen trekken! Na de les op de academie snel een fles bubbels gekraakt om te vieren. Nu onze auto nog fixen en ik ga geloven dat Murphy zijn kamp heeft opgebroken, op zoek naar een ander slachtoffer.

Tot de volgende!

 

Nip

Dozen & filmcrew op bezoek

Vandaag hebben we ingepakt. Boeken, voornamelijk, zodat we een hoek vrij kunnen maken in de living om te stapelen. Het hele appartement lijkt wel ontploft, maar deze week zou het meeste ingepakt en gedemonteerd moeten zijn. Ook kunnen er al dozen naar de opslagplaats gebracht worden, zodat we stillaan echt het gevoel krijgen dat onze laatste dagen in Borgerhout zijn aangebroken…

Minder leuk nieuws is dat ons appartement morgen blijkbaar gefilmd wordt. Omdat ze enkele appartementen uit ons blok willen verkopen, rekenen de eigenaars blijkbaar op een reclamefilmpje. Als de cameraman niet struikelt over de dozen, schrikken de kandidaat-kopers wel van de rotzooi die ons appartement momenteel bevat. Alles wordt namelijk uitgezocht en gesorteerd en ligt dus zowat overal.

Morgen zou ook de auto weer ‘gemaakt’ zijn. Laten we hopen dat het in orde is nu.

En buiten inpakken staan er deze week nog op het programma: kunstacademie (dinsdag), examen stad en  filmforum (woensdag), kerstfeestje kunstacademie (donderdag). Voor dat laatste moeten we ook nog eens eten meenemen. Dus: drukdrukdruk!

Nip

Murphy en Chocolade

Buiten onze vreemde verhuissituatie (we kunnen pas in april in ons nieuw appartement, maar we moeten er hier wel eind december uit), hebben we nu ook autopech. Gisteren heeft iemand geprobeerd onze auto te stelen, maar die was blijkbaar beveiligd tegen diefstal. Alleen wisten wij ook niet hoe het ding daarna weer aan de praat te krijgen. Dan maar met de bus naar huis, en vandaag rijdt Jurgen met Kurt en vlindermobiel op sleeptouw het halve land af om het in orde te krijgen.

 Woensdag doe ik mee aan een examen van de stad Antwerpen. Het gaat om de functie van bibliotheekassistente. Als ik geslaagd ben, moet ik nog eens een proef afleggen in februari. Ben ik daar ook door, dan kom ik op een wervingsreservelijst gezet die 3 jaar geldig is. Ik ben zowiezo van plan volgend jaar nog een master te halen, maar ik wilde eens meedoen om te proberen en iets achter de hand te hebben (moest ik geslaagd zijn).  We zullen dus wel zien wat het wordt. Geen man overboord als ik er niet door ben, dus stress heb ik niet echt.

Afgelopen donderdag was het weer een geslaagde Muzevalavond, met Sabine Luypaert op het podium en een aandachtig publiek in de zaal. Hopen dat we ook wat publiek naar het filmforum krijgen woensdag, met ‘The hitchhiker’s guide to the Galaxy’ op het programma.

Ook nog goed nieuws voor de chocoholics in Antwerpen: op weg naar de Muzeval viel mijn oog op Quetzal, de eerste chocoladebar in onze stad (denk ik). In Gent was er al één, maar dat was – zelfs voor chocoverslaafde Nip – een tikkeltje te ver. Ook voor mij is alles buiten Antwerpen buitenland. Enfin, bleek dat Frans daar al van wist en dat de madam die dat spel runt nog een ex-collega van hem was. Hij had er zelfs een kaartje van! Dat vind ik eigenlijk niet kunnen, weten dat er een chocoladebar in de buurt is en mij niet onmiddellijk op de hoogte brengen!

Wij dus naar binnen, waar bleek dat de ex-collega niet aanwezig was. Maar het noemen van haar naam opende meteen allerlei zoete deuren, want we kregen een gedetailleerde uitleg en een stukje brownie. Die overheerlijk was, en ik kan het weten.

Daar gaan ze mij nog veel zien – en Britt, de volgende keer dat we de stad in trekken een tussenstopje in Quetzal?

 

Nip